neden???

Ben kimseyi arayamadım biliyomusun…. annemi..babamı..en yakın arkadaşımı…konuşucak kimsem yoktu…napıcamı en bilemediğim anlarda bile kendi kendimi yemekten başka çarem yoktu..lüksüm yoktu….sizler ortalarda savaş boyalarınız yüzünüzde beni salak yerine koyarken….ve en acısı ben herşeyi anlıcak kdar bu hayattı yaşamış sizin etrafa yaşattıklarınızı birebir yaşamış olurken…içim düğümden kangren olmuşken bile kimseyi arayamadım …dicek bi lafım bi sözüm yoktu…belkide çoktu da..nasıl söylicemi bilmiyodum… yüzüm yoktu….sizin yüzsüzlüğünüzden benim yüzüm soldu….yahu bi söylesene sen nasıl aradın beni….

…Sana nehirler biriktirdim ben içimde biliyomusun…..cümlelerim var kalbini kırmak isteyen..canını yakmak isteyen….canımın nasıl yandığını gör isteyen…umrunda olmıcanı bilsemde belki bi yanın hala insandır diye düşünen…sana okyanuslar biriktirdim ben içimde!!!!!yüzüne hakırmak istediğim..bi dalgamla alabora etmek istediğim  seni…..hergün kendimi yiyip bitirdiğim asla iyileşemediğim…hasta olan senken…. sizken…benim iyileşemediğim…sayamadım nekadardır napıcamı bilemiyorum ben….gözlerimin onunde olanlardan bi haber hayatının tadını çıkarırken sen ki umrunda olduğunu da sanmıyorum zaten…..gerçekten hatırlamıyorum verdiğim savaşı içimde…..her gün iki cümle iki cümle karalıyorum buraya kaç günde biticek hiç bi fikrim yok bu yazı..yazı biter bitmesinede.. kaç zamanda geçer işte onu bilmiyorum bu acı…..dilbilgisi kurallarım yok benim yazarken... senin beenemediklerinden  biriyim bende..olmayan dilbilgileriyle birde laf sokmaya çalışıyolar diye…senin bilmediğin şeyler biliyorum ama ben…onurlu olmayı biliyorum ..sen öyle yazarken ‘’herşey olabilirm ama asla…….’’ Diye ben onu olmamayı biliyorum…bi yalan üstüne kurmuyorum hayatımı..kendi bencilliğim için mahfetmiyorum kimsenin hayatını…dilbilgisi kurallarım yok benim kırgınlığın dilbilgisimi olurmuş hem ..kızgınlığın…öfkenin…diilim biliyorum bende sütten çıkmış ak kaşık ..kimse diil..benim sütüm çilekli…kiminin çukulatalı ...diilim benimde hatalarım oldu ..olmasın diye didindim ama...düşündüm canım yandı ama döndüm....bencillik yapmadım....yapamadım...buralardan okadar insan görünürken bunca şeyi nasıl yaptın...

   insan bişeye inanmak istemiyosa eer bunu başarır..hep bi umut taşır...ve ne yazıkki insan şüpheye düştüyse....boşuna o umudu taşımamalıdır...kaç insan kaybedicem ben..kaç kişiyi daha insan sanıcam...ne kadar daha böyle salak yerine konucam..ne zaman büyücem ben ..biri bana söylesin...söz onada inanıcam...