sabah sabah Cem Karaca -Ömrüm dinleyip ağlayarak güne başlamak die bişey de var bu dünyada....ve karşında duran gitara öylece bakmak...bütün zamanları yeniden anmak....içi hatıralarla dolu odadaki kokuyu tekrar tekrar içine çekmek ve yavaş yavaş bu evle vedalaşmak die bişey bile var artık benim hayatımda...
bazen onca şeyi ardında bırakmanın yada bıraktığını sanmanın başka bi yoludur şehrini terkedemiyosan evini terketmek...yeni bi ev yeniden yazılıcak hatıraların habercisi gibi gelir bazen insana ..içten içe bilsede içindeki herşeyi taşıcanı o eve...yinede yerleşik bi düzeni bozmak gözün gördüğü anıları yok etmek gibidir...koltuktan iz silinir...duvardan resimler indirilir....havluların yeri deişir...tabakların düzeni deişir...aylardır yerlerinden oynatmaya kıyamadığın kazak.. küpe.. saat.. parfüm.. toka.. ütümasası... saç fırçası...gözünü gönlünü acıtttığını bile bile kımıldatamadığın hernevarsa hatıralarla birlikte havalanmasını özgürlüklerine kavuşmasını belki seni de ruhunu da özgürlüğe kavuşturmasını ummaktır taşınmak....baktığın heryerde ağlıcak bişi bulmamak istemektir ...acını... çocukluğunu...anılarını herşeyi içinde biriktirmektir...ancak içinin seni acıtmasıdır taşınmak...bütün izleri yoksaymaktır.....yok saymaya çalışmaktır...hafızanı silemiyosan gözünün gördüğünü deiştirmektir bi yerden hayata tutunmaya çalışmaktır...herşeyi eskiden olduğu gibi güzel hatırlamak için içinde çığlıklar yükselen bi evi terketmektir taşınmak....biliyorum kendini kandırmaya çalışmaktır taşınmak....
yaklaşık beş yıldır buralardayım...hiç eşya olmadan şişme tek kişilik bi yatağın üstünde aruzyla başladı ev maceramız....sonra serkan geldi yanımıza. ardından koltuklar :).. özgün ve zeynep......ve yine ilk serkanla arzu çıktılar bu evden ...çok güzel anılar birikti bu evde..çok güzel şarkılar söylendi çok kahkahalar atıldı...keyifle dostlarla içildi.....ama sonrası meçhul ilk kimin gittiği....ilk zeynep mi terketti özgünmü benmi bilemiyorum bu evi...anlıyoki insan içinden çıkmadan da terkedebilir bi evi ....ama bu şehri ilk zeyenp terketti ..ardından özgün gitti....madem şehri terkedemiyorum benimde bu evden gitme vaktim geldi.....hoşçakal....her ne yaşandıysa içinde orda kal......
28 Temmuz 2013 Pazar
7 Temmuz 2013 Pazar
bi rüzgar esti herşey deişti....
su gibi berraktı kadın...aydan daha parlak...yakamoz utanırdı onu görünce..minicik elleri vardı...aksine bi okadar büyük yüreği....altın sarısı saçları ışık saçardı etrafına...gök kubbeden maviydi gözleri....bi gülümsedimi ömürden ömür giderdi....kimbilir belkide bi gülüşü bi ömre bedeldi..ait olduğu kalbi bilenler kıskanmadan edemedi....
kömürden karaydı adam....kaşı gözü simsiyah..sevdimi simsiyah severdi....siyah kadar yoğun siyah kadar net.....yol yol dolanır, kalbine akardı sesi sözü insanın....bi kolye gibi doladımı o saçlarını boynuna ömür boyu taşımak isterdi insan o mücevheri...düştümü yollara bi bakan bidaha bakardı ....ait olduğu kalbi bilenler kıskanmadan edemedi....
birlikte bi dünya kurmuşlardı.....bu dünyaya ait diildi ne adam ne kadın ........bi rüzgar esti herşey deişti.....
kömürden karaydı adam....kaşı gözü simsiyah..sevdimi simsiyah severdi....siyah kadar yoğun siyah kadar net.....yol yol dolanır, kalbine akardı sesi sözü insanın....bi kolye gibi doladımı o saçlarını boynuna ömür boyu taşımak isterdi insan o mücevheri...düştümü yollara bi bakan bidaha bakardı ....ait olduğu kalbi bilenler kıskanmadan edemedi....
birlikte bi dünya kurmuşlardı.....bu dünyaya ait diildi ne adam ne kadın ........bi rüzgar esti herşey deişti.....