bomboş bi kumsalda...güneşin altında... eskimiş...unutulmuş..tahtaları çürümüş..güneşten kavrulmuş bi kayığın parçası gibiyim şimdi...ona gözü gibi bakan kayıkçının zamanla gözünü kaçırması sonucu yıpranmış..kendini inançla güneşin ateşinden koruyabiliceeni sanan ..ama o ateşten kaçmak isterken bi yandan da doğuşuna ve batışına şahit olmaktan kendini alamadığı...parçaları zaman içinde oraya buraya dağılmış 41 yıllık bi kayık....kayıkçısını bekleyen yorgun bi kayık...
kayboldum ben..yine.. yeniden....en son 2018 de kaybolmuştum...sonra bulundum....ama tamir edilemedim..sadece bulundum....ve bu kayboluşlarda ben hiç kendimi bulamadım....asla sobeleyen de olamadım...oylesıne bulunmak istiyorum ki saklanamadım...kendimi koruyabilen biri zaten hiç olmadım..olamadım...ama sevdiğim ..önemsediğim insanların en ufak acısı sanki agrı dagıydı ....kendime hiç acımadım.....kayboldum..tuzlu suyun yıprattığı tahtalarım ıskeletımı parcalıyo şimdi...bu tuz denize ait diil...denizin olsa ıyıleşirdim belki...ıyıleşemedim...iyileşmekten de bi o kadar uzağim..bi o kadar korkağım...ve ben artık zamana ınanmayanlardanım...
