bu yazıların giriş kısımları hep germiştir beni...heleki yazıcam şeyler bi parçamla ilgiliyse nasıl başlarım nasıl bitirrim bilemem..hiç bi başlangıç hiç bi bitiş dilimdeki ..içimdeki eksikliği tam anlamıyla anlatamaz..hep bi eksik kelime hep bi eksik hatıra... hep bi kıyıda köşede kalmış cümle olur yazımı bitirdiğimde herkesin bilmesini istediğim..kimbilir içten içe belki kendıme saklamak istediğimden eksik kalıyodur farketmeden ..bunuda hiç bilemem
...... ...yine giden birilerinin ardından karalanmış bi yazı olucak bu...yine biraz mutsuz bi yazı...cok önce yazmak istediğim ama elimin varmadığı varamadığı..her kelime her cümle her nefesin boğazımda düğümlendiği ..belki biraz ağlaya ağlaya molalarla yazdığım biyazı....
yine giden var evimden..bu sefer yalnız kaldım...canımın canı gitti önce ..evet iyi oldu onun için..aksini söylersem taş olurum (gerçi taş gibi hatunum daha nasıl taş olucaksam hıh ) ve sonra hiç beklemediğim anda hiç düşünmediğim bi zamanda canım gitti...pılını pırtını topladı ve gittii...uzun uzun konuştu benimle gitmeden önce..uzun uzun konuşmamıştık biz hiç onla ..ölee herşeyi ...onun hayatını benim hayatımı..onu nekadar sevdiğimi .. beni nekadar sevdiğini ..hep biliyodum ama hiç duyamıştım...kim ne düşünürse düşünsün ne derse desin nasıl hissetmek isterse istesin ..bi şehri ben içindeyim diye terketmenin bu kadar zor olduğunu kimse hissettirmemişti bana bu kadar net ..diğer herşeyi çöpe atarcasna....hep benim için zor oluyodu sehir deiştirmeler..ve benim için çooook önemlı olan bi adam için bu kadar özel ve önemlı olduğumu bilmek hiç bu kadar mutlu etmemeişti beni....ama biliyorum nekadar mutsuz olsada nekadar zor gelsede ona ailesinin yanına dönmek..hersey iyi olucak güsel olucak....samsun uğurlu gelmedi onlara bana belki kimseye...bi yığın uğursuzun içinde kendini korumak zor..başkalarının mutsuzluklarının üstüne keyifle sigara yakan kahvesini içkisini yudumlayan insanar arasında kalınca temiz kalmak zor..nefes almak zor......hergün eve girdiğimde parfüm kokusunun biraz daha azalması canımı cok acıtsada...çekmecedeki çukulatalarını gördüğümde gözlerimin dolmasına engel olamasamda....onu abuk subuk hallerde basıp günlerce gülemiek olsamda....herşey güzel olucak...biliyorum...biz herzaman olduğu gibi bi şekilde buluşuruz...hep öyle olmadımı zaten.....
sevgili yazısı gibi dimi ordn bakınca...burdan giden bi cana..canıma...yeri bende her neyse..abi.. kardeş ..arkadaş ..dost...KUZEN...adı her neyse ahmet mehmet ali ÖZGÜN...yine eksik ...yine içimde kalan binbir cümleyle tamamlanamamış bi yazı işte........
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder